Myriads Of Me: Tellur's Journal

Wanderlust%20ProjectQuantcast

Wanderlust Project to moje muzyczne alter ego – projekt, nad którym pracuję od końca 2008 roku. Zapraszam Was do przesłuchania mojej twórczości!

30.6.08

Don S. Davis...

POKAŻ/UKRYJ SPIS TREŚCI | POKAŻ/UKRYJ TREŚĆ NOTKI

Czasami żałuję, że nie mam wglądu w przyszłe, potencjalne życie nowo-narodzonych osób. Moglibym wówczas napisać, że dziś oto narodził się wielki człowiek, który w przyszłości dokona czegoś wielkiego. Ponieważ jednak nie mam takiej wiedzy, jestem ograniczony do pisania o tym, że wielkie osoby odchodzą. Byłbym szczęśliwy, gdybym mógł drugie tyle pisać o tych, którzy dopiero nadchodzą.

Tym razem chciałbym wspomnieć, że odszedł dobrze mi znany aktor Don S. Davis, który grał Generała Hammonda w serialu "Stargate SG-1". Nie oglądałem wprawdzie tego serialu przez całe dziesięć lat jego istnienia w eterze, lecz obejrzałem całość hurtowo w ubiegłym roku, ale mimo takiego ekspresowego wejścia w świat "Gwiezdnych Wrót" zdążyłem zżyć się z postacią odgrywaną przez Dona Davisa. Ponieważ śledzę również fanowskie strony internetowe, miałem okazję wysłuchać kilku wywiadów z Davisem. Sprawiał wrażenie bardzo spokojnej, sympatycznej osoby. Don S. Davis wycofał się z serialu "Stargate SG-1" w sezonie siódmym z powodów zdrowotnych i pozostałe lata swojego życia poświęcił swemu drugiemu hobby – sztuce. Oto informacja o jego śmierci z portalu GateWorld.Net:

Don S. Davis: 1942-2008

With great sadness we must report that veteran actor Don S. Davis passed away on June 29, 2008. He was 65 years old.

Don co-starred on Stargate SG-1 for the show's first seven years, helping to launch the enduring science fiction franchise. Davis played Major General George Hammond, base commander and a father figure to many of the show's characters.

He is also well-known for his portrayal of Major Garland Briggs in Twin Peaks.

Off-screen, Don was beloved by the show's cast and crew. He departed the show in 2003 due to a medical condition that restricted his workload, but returned for several guest appearances on SG-1 and Stargate Atlantis in the following years. Don worked hard to improve his health, and continued to work both on screen and off until his death.

Born August 4, 1942 in Aurora, Missouri and raised there, Don received a Bachelor of Science degree with a double major in theater and art from Southwest Missouri State College in 1965. He then served three years on active duty in the United States Army, entering as a Second Lieutenant. He rose to the rank of Captain and was stationed in Korea before completing his required tour of active duty.

Upon leaving the army, Don began working toward a Master's degree in theater at Southern Illinois University, in Carbondale, Illinois, and received his Master's degree in 1970. He taught at the University of British Columbia for a decade before returning to SIU to complete his coursework for a PhD in theater, receiving the degree in 1982.

Don's list of film and television credits is lengthy, dating back to 1982. He met Stargate co-star Richard Dean Anderson on the set of MacGyver, where Don worked as a stunt double for actor Dana Elcar.

When production on Stargate SG-1 began in 1997, the producers tapped Davis to play the base commander – originally written to be a by-the-book antagonist, but quickly softened by Don's own personality and experience.

In 2003 Don married his soul mate and the great love of his life, Ruby Fleming-Davis. The two have resided in British Columbia with their three dogs, Teto, Ming and Charley.

Don's off-screen career as an artist blossomed especially in the years since he left Stargate. A look at his Web site, DonSDavisArt.com, reveals his tremendous gifts in painting, drawing, and woodcarving.

Don's final Stargate appearance is in Stargate: Continuum, the SG-1 DVD movie that will be released July 29 in North America and August 18 in the United Kingdom. He will also appear in the forthcoming films "Vipers", "Woodshop", and "Far Cry", according to the Internet Movie Database.

Many fans of Don's work have had the opportunity to meet him in person, as he was also a regular face at fan conventions around the world. Fans learned that behind General Hammond was a Southern gentleman with a big heart, a no-nonsense attitude, and all the love and respect one could imagine.

Services for Don S. Davis will be small and private in Vancouver. His Web sites will be updated this week, and his obituary has been published in the Vancouver Sun newspaper. In lieu of flowers or gifts, the family requests that donations be made to the American Heart Association in Don's memory.

Darren Sumner

Posted by Tellur at 18:30 2 comments

26.6.08

Western... (Część III)

POKAŻ/UKRYJ SPIS TREŚCI | POKAŻ/UKRYJ TREŚĆ NOTKI

The Western Genre as a Vehicle for Conflicting Ideologies: Owen Wister's The Virginian, E.L. Doctorow's Welcome to Hard Times, and Robert Coover's Ghost Town

Nevertheless, the struggles of mass-market capitalism against its opponents remain covert in The Virginian and function only as Wister's underlying ideology. Doctorow's Welcome to Hard Times, however, is ready to embrace capitalism and economic bonds as the underlying mechanism of social development and downfall. The novel attempts a paradigm shift within the Western and reverses the constitutive characteristics of the genre. For Blue, individualism is no longer a virtue. Instead, Blue works within the society and embraces socioeconomic bonds to collectively build a better future. Contrary to his attempts at bravery, he struggles to remain a pacifist. Such virtues, as proposed in this revisionist narrative, ultimately prove unsuccessful and Hard Times, apart from criticising the conventional Western, also offers its own critique because it provides no positive framework for the anti-Western's development. The protagonist's optimistic approach to breaking the vicious circle of violence remains rather naive. As the next Bad Man from Bodie is born in the flesh of Jimmy, the anti-Western narrative achieves nothing constructive. Such a cycle of downfall and rebirth, however, is consistent with the views of Emerson, who believes that:

Society never advances. It recedes as fast on one side as it gains on the other. It undergoes continual changes; it is barbarous, it is civilized, it is christianized, it is rich, it is scientific; but this change is not amelioration. For every thing that is given, something is taken. Society acquires new arts, and loses old instincts. [...] The civilized man has built a coach, but has lost the use of his feet. He is supported on crutches, but lacks so much support of muscle. He has a fine Geneva watch, but he fails of the skill to tell the hour by the sun.

Ironically enough, the narrative of Hard Times, which argues against the timelessness of the traditional Western's conventions and fills them with the progress of collective struggle within capitalism, nevertheless encloses itself within a cycle of repeated failure ― perhaps remaining more conservative than it would wish to be. The anti-Western, therefore, by revising and reversing the conventional elements of the Western, remains as stagnant and conventional as the Western itself.

What the anti-Western, as exemplified by Welcome to Hard Times, never understood, the later postmodern deconstruction as exemplified by Ghost Town understands completely ― in an attempt to thwart the conventions of the traditional Western, the anti-Western only strengthened and petrified them. Therefore, the postmodern Western, instead of subverting one ideology or strengthening the other, will provide a skeptical synthesis of two conflicting narratives ― and ridicule them both. Coover's Ghost Town, though radical in its deconstruction, remains rather conservative in terms of propagating any ideology by means of characters or narrative. It does not attempt to be a vehicle for any underlying ideological mindset. Instead, it showcases the conventional ideological associations of the Western and anti-Western to such an extent that it compromises them both. It does not wish to reverse the genre's ideological associations, but rather, takes the genre's conventions and extrapolates them to such an extreme that the Western is questioned from a formal point of view and becomes a formal fancy rather than an ideological vehicle. Ghost Town plays with all possible permutations of conventions and ideologies within the Western and by showcasing them all, strengthens none.

For example, the individualism of the unnamed protagonist is met with the collectivism of the town's society. One is drawn towards the other by means of a narrative, rather than an ideological force, as narrative conventions seem to provide the framework for the novel more so than ideology. Violence in the novel is opposed by its seeming lack of purpose; any heroic act is dismissed as not meaningful. By confronting each thesis with its antithesis, Coover negates their ideological power and instead showcases the genre's formal value and potential.

5. Conclusion

As mentioned afore, in the Western it is the protagonist who serves as the primary vehicle for the ideology of individualism, which may or may not adhere to the ideology of individualism as proposed by Emerson. The Western as a vehicle for ideology follows the framework of the development of the novel as proposed by McKeon to a considerable extent. Where historically two opposing ideological forces of traditionalism and revisionism collide within the Western genre, the contemporary postmodern deconstruction negates both by providing their neutral synthesis and showcasing the formal, rather than the ideological, potential of the genre.

Posted by Tellur at 19:10 4 comments Labels:

25.6.08

Western... (Część II)

POKAŻ/UKRYJ SPIS TREŚCI | POKAŻ/UKRYJ TREŚĆ NOTKI

The Western Genre as a Vehicle for Conflicting Ideologies: Owen Wister's The Virginian, E.L. Doctorow's Welcome to Hard Times, and Robert Coover's Ghost Town

3. The Framework of the Western's Ideological Development

Having established that the protagonist is the main vehicle for discourse, we should proceed to describe the ideology he represents. McKeon argues that within the novel in general there develops "an interaction between [...] the aristocratic, progressive and conservative ideologies."

We begin with a relatively stratified social order, supported by a reigning world view which I will call 'aristocratic ideology.' Spurred by social change, this ideology is attacked and subverted by its prime antagonist, 'progressive ideology.' But at a certain point, progressive ideology gives birth to its own critique, which is both more radical than itself, and harks back to the common, aristocratic enemy. I will call this counter-critique 'conservative ideology.'

While such a framework of generic development primarily describes the European novel, it is also applicable to the Western, though on a somewhat smaller scale. The development of ideology within the Western progressed much faster than its European novel counterparts and its stages of ideological development were not as distinct. Nevertheless, one may find that the genre also functions as a vehicle for conflicting aristocratic, progressive and conservative ideologies. Though Wister's The Virginian remains unique in its ideological stance, it may be described as the remnant of aristocratic ideology in its American rendition within the Western genre. Doctorow's Welcome to Hard Times may then be labeled a progressive revisionist approach to the Western, and Coover's Ghost Town ― a postmodern deconstruction of both the Western and anti-Western; conservative in its skeptical approach to undermining the Western's underlying ideology. What it cannot change, it merely ridicules.

In other words, the development of the Western genre as a vehicle of ideology embarked on a somewhat dialectical journey. If The Virginian as the traditional Western may be labeled the genre's thesis and Welcome to Hard Times as the anti-Western ― the genre's antithesis ― then Ghost Town as the parody od both would constitute the genre's somewhat skeptical synthesis. Altogether, the genre in all its variations constitutes a discursive vehicle for conflicting ideologies.

4. Questions of Virtue in the Western

McKeon argues that while the claim that literature is a vehicle for conservative and progressive ideologies may be somewhat overstated, those ideologies in literature may simply be reduced to corresponding "questions of virtue":

Why should narrative, in particular, be suitable for the representation of progressive and conservative ideologies? The term 'ideology' often is used to suggest a simplistic reduction of human complexity. But as I intend the term, 'ideology' is discourse whose purpose is to mediate and explain apparently intractable social problems ― in this case, the problematic questions of virtue.

Protagonists are therefore vehicles for virtues corresponding to certain mindsets ― or ideologies ― as much in the Western as they are in the English novel. In aristocratic ideology, virtue ― or honor ― is associated with birth within a social order:

In aristocratic culture, it is not only that power, wealth, and honorific status most often accompany each other; honor also is understood to imply personal merit or virtue. Thus the social hierarchy is a great system of signification: the outward forms of genealogy and social rank are taken to signify an analogous, intrinsic moral order.

Such a description is not applicable to The Virginian; here the analogies fail. The narrator is indeed convinced of the superiority of "Quality" over "Equality" ― "Let the best man win! That is America's word! That is true democracy. And true democracy and true aristocracy are one and the same thing. If anybody cannot see this, so much the worse for his eyesight." (VG, 101) However, "Quality" is not distinguished by the outward forms of genealogy and social rank, but rather, it is measured by commitment to hard work and loyalty. Such a conviction is elitist in the American sense. Where progressives claim the equality of men, the American elitist will claim the quality of the hard-working. Even so, the Western protagonist ― even the aristocratic Western protagonist ― is classless, at least on the outside. The Virginian's narrator believes in a hierarchical social order and observes the world in an elitist fashion, but his elitism implies meritocracy rather than aristocracy. He believes "that every man should thenceforth have equal liberty to find his own level." (VG, 101) As a vehicle for virtues, the Virginian encompasses both aristocratic elitism and distinctly American individualism. Because he applies himself to hard and loyal work, he is rewarded by becoming Judge Henry's associate. The Virginian's attitude towards work foreshadows social bonds in Welcome to Hard Times ― he remains loyal to Judge Henry not because of some traditional social order, but because he is paid for his service.

Ciąg dalszy nastąpi...

Posted by Tellur at 18:00 0 comments Labels:

24.6.08

Western... (Część I)

POKAŻ/UKRYJ SPIS TREŚCI | POKAŻ/UKRYJ TREŚĆ NOTKI

Zapraszam do zapoznania się z moją pracą semestralną dotyczącą Westernu. Western nigdy mnie nie interesował jako gatunek filmowy, chociaż w młodości oglądałem jak każdy filmy o kowbojach i Indianach. Nie interesował mnie również jako gatunek literacki, ale tegoroczne zajęcia na studiach przekonały mnie do Westernu na tyle, że napisałem o nim poniższą pracę. Western jako pewna estetyka występuje również w literaturze oraz filmach science-fiction, szczególnie w jej odmianach steampunk oraz postapocalyptic. Wystarczy wszak przytoczyć seriale "Legend" i "Firefly" oraz takie gry, jak "Fallout" i "The Fall". Kiedyś być może napiszę krótką notkę o ewolucji Westernu jako jednej z estetyk science-fiction, a na razie zapraszam do lektury mojej pracy. Przypisy z powodu przystosowania pracy do publikacji na blogu zostały usunięte.

The Western Genre as a Vehicle for Conflicting Ideologies: Owen Wister's The Virginian, E.L. Doctorow's Welcome to Hard Times, and Robert Coover's Ghost Town

1. Introduction

Should we wish to distinguish between the civilization of the West and its contemporaries ― should we wish to showcase the very characteristic which constitutes the Western world and alienates it from all others ― we would very predictably point to the Western civilization's unique self-examination; its constant desire to question its underlying ideological foundations, build upon them, refine them, redefine them, and ― ultimately ― deconstruct them in the name of self-purification and progress. While progressive revisionists consider such a process the necessary means of subtracting bias and misconceptions from our ideological framework, conservative critics question such deconstruction and label it destructive. Regardless of one's ideological stance, one nevertheless acknowledges that ideology behind the West has always been in a constant flux and has used as its vehicle the narratives of literature.

The aim of this work is to examine the Western genre and, more specifically, the Western protagonist within, as vehicles for conflicting ideologies. The overview of the genre's internal development will be exemplified by Owen Wister's The Virginian, E.L. Doctorow's Welcome to Hard Times, and Robert Coover's Ghost Town. Furthermore, a critical evaluation will be attempted of Michael McKeon's framework of ideological development of the novel and to what extent the Western genre fits within this framework of conflicted aristocratic, progressive and conservative ideologies.

2. The Western Protagonist as a Vehicle for Individualism

In his essay Generic Transformation and Social Change: Rethinking the Rise of the Novel, Michael McKeon concerns himself with the development of the English novel. Nevertheless, the ideological framework put forward as his thesis is useful to a considerable extent in an analysis of the American Western and may be applied to interpret the genre's development as a vehicle for ideology. McKeon follows in the footsteps of Ian Watt in claiming that the novel as a literary phenomenon originated parallel to:

[...] a set of socioeconomic developments at whose center are the rise of the middle class, the growth of commercial capitalism, and the concomitant eclipse of feudal and aristocratic modes of intercourse. The analogy between these historical strands is most succinctly accounted for in their shared 'individualism' ― that is, in their common validation of individual experience.

Therefore, the novel in general and the Western specifically hold at their center a well-crafted individual ― the protagonist who is the major vehicle for ideology against a backdrop of generic "stock figures" and "cardboard settings".

Where in the English novel the social setting and social classes were as much "characters" and vehicles for ideology as the main protagonist, ideology in the Western becomes the responsibility of "the lone rider" ― it is the familiar figure of the horseman who embodies or challenges the traditional Western ideology.

Interestingly enough, the individualism of the protagonists in The Virginian goes against the all-American individualism as proposed by Ralph Waldo Emerson. To assert their individualism, both the Virginian and Molly left their places of residence and traveled West. Journey was the onset of embracing their individualism, while in his milestone essay Self-Reliance, Emerson argues that:

Travelling is a fool's paradise. Our first journeys discover to us the indifference of places. [...] But the rage of travelling is a symptom of a deeper unsoundness affecting the whole intellectual action. The intellect is vagabond, and our system of education fosters restlessness. Our minds travel when our bodies are forced to stay at home. We imitate; and what is imitation but the travelling of the mind?

The individualism of Emerson goes against the ideology of the Western which advocates moving West and embracing its topography of freedom. Emerson would rather have his contemporaries practice their individualism in their place of habitation. Whilst Cooper's The Pioneers has rather sedentary protagonists, Wister's The Virginian has its protagonists escape their familial settings to assert themselves as self-reliant individuals. In the anti-Western Welcome to Hard Times, Molly also travels West in search of self-fulfilment ― "I left New York ten years ago because I couldn't bear bein' a maid, I was too proud to say 'Yes Mum.'" (HT, 16) ― although parallel to Molly's assertion of social freedom Doctorow has Blue abandon individualism in favor of a more social and collective approach. This reversal is an ideologically-laden attempt at subverting the Western's underlying ideology, although the Western's postmodern deconstruction ― Ghost Town ― once again embraces American individualism in its discourse. Regardless of whether the Western (and anti-Western) protagonist embraces individualism or collectivism, it is the classless individual, not the society, who serves as a vehicle for ideological discourse. As Jane Tompkins acknowledges:

[...] It is true that a huge and diverse population split along class lines needed a classless (if not racially and ethnically neutral) male hero who could stand for "everyone."

This description encompasses both the Virginian and Ghost Town's nameless protagonist, if not Blue, who is obviously the reversal of such an ideological proposal. Nevertheless, though the Western protagonist seems a universal construct, he could not comprehensibly stand for "everyone" and instead, on a case-by-case basis, propagates either American conservatism or progressivism.

Ciąg dalszy nastąpi...

Posted by Tellur at 23:50 0 comments Labels:

22.6.08

Sajgon...

Sajgon... i to dosłownie. Dostałem przedwczoraj zlecenie przetłumaczenia trzydziestu stron przewodnika turystycznego po najważniejszych miastach i zabytkach wszystkich kontynentów. Otrzymałem piętnaście dużych, zadrukowanych obustronnie płacht A3 z środka przewodnika, które obejmują jedenaście tematów związanych z Azją oraz cztery tematy związane z Ameryką Północną. Wśród tłumaczonych przeze mnie opisów miejsc znajdują się Seul, Koala Lumpur, Angkor Vat, Mesa Verde, Nowy Jork oraz Sajgon.

Ponieważ moje zlecenie ma bardzo krótki termin realizacji, podzieliłem sobie materiał na cztery miasta/miejsca dziennie. Tłumaczę nieustannie już drugi dzień i jestem mniej więcej w połowie. Coś czuję, że następne dwa dni będę tłumaczył bez spoczynku. Każdy opis atrakcji turystycznej składa się z wielu akapitów wielokrotnie złożonych zdań pełnych nazw geograficznych oraz nazw cudacznych, egzotycznych zwierząt. Te ostatnie muszę wpierw przełożyć z angielskiego na łacinę, by dopiero z łaciny przejść na język polski – próba bezpośredniego przejścia z angielskiego na polski często prowadzi w ślepy zaułek. Męczy mnie również merytoryczne wyszukiwanie zagadnień architektonicznych oraz kulturowych. Samo tłumaczenie nie jest jakoś niebywale trudne, ale zajmuje niestety sporo czasu.

Wspominam o tym konkretnym zleceniu, ponieważ stanowi moją pierwszą profesjonalną próbę przetłumaczenia tekstu literackiego. Tłumaczyłem wcześniej materiały telewizyjne oraz dokumenty dla kilku zleceniodawców, zdarzyło mi się nawet tłumaczyć pracę naukową na angielski, ale po raz pierwszy tłumaczę dla zleceniodawcy na rynek, który mnie docelowo interesuje. Chciałbym w przyszłości sprawdzić się jako tłumacz literatury, najchętniej fantastyki, w imię łączenia przyjemnego z pożytecznym, a nawet potrzebnym, skoro muszę jakoś zarabiać na życie. Jeżeli sprawdzę się tym razem, prawdopodobnie będę mógł liczyć na kolejne zlecenia. Mam nadzieję, że po kilku podobnych wpisach do CV przeskoczę łagodnie na rynek polskiej fantastyki. Rozmawiałem z kilkoma tłumaczami, którzy fantastykę tłumaczą i wiem, z którymi wydawcami warto rozmawiać. Mam nadzieję, że w przeciągu roku będę mógł Was skierować ku konkretnej książce, na której widnieje moje nazwisko obok przekładu.

Posted by Tellur at 22:50 3 comments Labels:

20.6.08

Samogłoski...

POKAŻ/UKRYJ SPIS TREŚCI | POKAŻ/UKRYJ TREŚĆ NOTKI

Od dziś oficjalnie nie przepadam za samogłoskami – wprowadzają niepotrzebne zamieszanie i zmuszają mnie do jakże przecież niepożądanej nauki. Zakończyłem dziś szczęśliwie moje epickie zmagania ze zjawiskiem zwanym The Great Vowel Shift. Brzmi dumnie i strasznie po angielsku, ale polska nazwa – Wielka Przesówka – odbiera zjawisku całego majestatu.

Musiałem podczas egzaminu wykazać, że wiem, jakie przez wieki zachodziły zmiany samogłosek. Polegało to mniej więcej na tym, że staroangielskie krótkie "i" przechodzi za czasów Chaucera w długie "i:"; za czasów Szekspira w "ei"; obecnie zaś jest wymawiane jako "ai". Staroangielskie krótkie "u" przechodzi za czasów Chaucera w długie "u:"; za czasów Szekspira w "eu"; obecnie zaś jest wymawiane jako "au"...

Fascynujące...

Przedmiot History of the English Language – HEL(L) – nie składał się na szczęście z samych tabelek i przygotowując się do egzaminu miałem niezły ubaw z niektórych tekstów źródłowych. Oto ciekawy fragment "Kroniki Roberta z Glouchester" z XIV wieku:

Also Englyschmen, ðeyh hy hadde fram ðe begynnyng ðre maner speche, Souðeron, Norðeron, and Myddel speche in ðe myddel of ðe lond, ac hy come of ðre maner people of Germania, noðeles by commyxstion and mellyng, furst wið Danes and afterward wið Normans, in menye ðe contray longage is apeyred, and som useð strange wlaffyng, chyteryng, harryng and garryng, grisbittyng.

Ponieważ już niebawem wakacje, zamieszczam również uroczą piosenkę o kukułce z XIII wieku:

Sumer is i-cumen in;
Lhude sing, cuccu!
Groweð sed, and bloweð med,
And springð ðe wude nu.
Sing cuccu!

Podczas samego egzaminu dwukrotnie dzwonił mój telefon. Gdy już skończyłem pisać to czym prędzej zadzwoniłem pod wyświetlony numer i okazało się, że za rekomendacją mojej pani od angielskiego z liceum jest dla mnie zlecenie przetłumaczenia przewodnika turystycznego. Jak za dotknięciem magicznej różdżki od razu po napisaniu ostatniego egzaminu w tej sesji otrzymałem ofertę pracy, co jest o tyle ciekawe, że tak, czy inaczej zamierzałem na samym początku wakacji rozejrzeć się za zleceniami. Zamierzam w tym roku zrobić pierwsze kroki na rynku wydawniczym w charakterze tłumacza literatury, najchętniej – fantastyki. Czas pokaże, czy pomimo mojego lenistwa uda mi się coś zawojować przez nadchodzące miesiące. Dziś natomiast przez resztę dnia zamierzam odpoczywać po egzaminie i skutecznie zapomnieć o wszystkich istniejących samogłoskach.

Posted by Tellur at 16:55 4 comments Labels:

10.6.08

Zaliczenia...

POKAŻ/UKRYJ SPIS TREŚCI | POKAŻ/UKRYJ TREŚĆ NOTKI

Ponieważ mam już za sobą niektóre zaliczenia i niebawem będę się uczył do następnych, najwyższa pora na podsumowanie powoli odchodzącego w niebyt semestru.

Odnoszę wrażenie, że w tym semestrze więcej było jeżdżenia na zajęcia i czekania na zajęcia niż samych zajęć. Gdybym miał opisać swój typowy dzień na uczelni, to musiałbym wspomnieć o niemalże już rytualnym zamawianiu capuccino z dodatkowym mlekiem u bardzo miłej pani ze sklepiku, która ostatnio zmieniła niestety pracę i już nigdy mi nie zrobi żadnej kawy. Kiedyś mnie nawet namówiła swoim urokiem osobistym na prawdziwą, czarną kawę sypaną, ale ponieważ smakowała jak ziemia uprawna (nie – nie próbowałem ziemi uprawnej – to metafora), to czym prędzej powróciłem do swojego ulubionego, tradycyjnego zamówienia. Musiałbym również wspomnieć o codziennym, tradycyjnym small talk odbywającym się wśród korytarzy czwartego piętra. Po pewnym czasie zauważa się, że co tydzień na przeróżne zajęcia czekają te same osoby i można z tygodnia na tydzień prowadzić wielowątkowe rozmowy o wszystkim i niczym zrazem. Oprócz tego chodziłem czasami na jakieś zajęcia, ale to doprawdy w tak zwanym międzyczasie. Jak już wspominałem w jednej z poprzednich notek, niektóre moje zajęcia zmieniły jedynie swój numerek – AW3 na AW4 oraz UE3 na UE4 – nijak nie zmieniając swojej wątpliwej zawartości.

Mimo to odnoszę wrażenie, że niektóre zajęcia rozwinęły moje zainteresowania. Mam na myśli przede wszystkim oba kursy, które siłą rzeczy stanowią podwaliny mojej tegorocznej edukacji. Dziś szczęśliwie zaliczyłem kurs Neoplatonism in British Literature, zajęcia na wpół filozoficzne i na wpół krytycznoliterackie. Bardziej bodaj skorzystałem z pierwszej części – filozoficznej – która polegała na analizie rozwoju myśli platońskiej u Platona, Plotyna, Ficino i Sidney'a. Wtedy też utrzymywałem stosunkowo sporą aktywność na zajęciach. Przycichłem nieco na drugiej połowie kursu – krytycznoliterackiej – gdy omawialiśmy dzieła Spencera i Szekspira. Wiedzę o Szekspirze posiadam podstawową, a tu nagle wypłynęliśmy na szerokie wody z mistycyzmem neoplatońskim w jego dziełach. Robiłem trochę dobrą minę do złej gry, ale po zapoznaniu się z fragmentami dzieł Szekspira jestem skłonny przyznać, że są myślą neoplatońską przesiąknięte – może nie tyle ideologicznie, co estetycznie.

Podobał mi się również kurs Ideology in American Literature, będący rozwinięciem poprzedniego kursu The Idea of America. Skorzystałem przed wszystkim z omówienia na kilku zajęciach rozwoju Westernu jako gatunku literackiego. Rozwój Westernu zainteresował mnie do tego stopnia, że napisałem o nim pracę semestralną, którą niebawem zamieszczę na blogu.

Pozostałe zajęcia były takie sobie. Filozofia była na tyle ciekawie i systematycznie prowadzona, że często się odzywałem i zostałem na koniec zwolniony z zaliczenia ustnego z oceną 5+. Wielkim rozczarowaniem okazała się historia języka angielskiego. Część ćwiczeniowa z gramatyki opisowej była jeszcze ciekawa, ale wykład okazał się jałowym popisem wątpliwej erudycji pana profesora, więc zrezygnowałem z obecności po trzech zajęciach i wyuczyłem się całości ze skryptu. Pozostałych zajęć nie pamiętam – więc pewnie nie były ważne. Przed sobą mam jeszcze jeden trudny egzamin właśnie z History of the English Language oraz wakacje – nie jest więc tak źle. Podejrzewam, że w przyszłym roku będzie jeszcze nudniej, więc muszę czym prędzej znaleźć sobie jakieś ciekawe zajęcie pozaakademickie. W razie czego zawsze pozostaje praca na działce.

Posted by Tellur at 22:00 2 comments Labels:

4.6.08

Przyrowski...

Przeczytałem dziś na Gildii, że:

29 maja zmarł Zbigniew Przyrowski, zasłużony dla polskiej fantastyki dziennikarz, popularyzator tematyki naukowo-technicznej, założyciel dwutygodnika "Młody Technik".

Zbigniew Przyrowski zapisał się na stałe w historii polskiej fantastyki jako jej popularyzator w czasach, gdy fantastyka była przez większość uważana za bezproduktywne bajdurzenie o UFO. Odkrył potencjał fantastycznych opowieści jako medium dla popularyzowania nauki oraz wyobraźni. Uważał, że nauka bez wyobraźni nie będzie się rozwijać.

Zbigniew Przyrowski

Miałem okazję poznać Zbigniewa Przyrowskiego w zeszłym roku podczas konwentu Polcon 2007. Wtedy też podzieliłem się moimi wrażeniami ze spotkania na blogu:

Gdy tylko zapoznałem się z ofertą na godzinę jedenastą, bez żadnego wahania zaciągnąłem J. na spotkanie ze Zbigniewem Przyrowskim pt. Potęga wyobraźni, czyli słów parę o rozwoju ludzkości i nauki.

Dla mnie osobiście Zbigniew Przyrowski był postacią tyleż legendarną, co nieznaną – z racji swojego młodego wieku nie miałem okazji czytać "Młodego Technika" (choć – zdaje się – został ostatnio reaktywowany), a o Przyrowskim słyszałem jedynie w kontekście odkrycia talentu Janusza A. Zajdla. Było mi bardzo miło poznać owego redaktora-legendę i przekonać się, że jest przede wszystkim bardzo sympatycznym człowiekiem z krwi i kości, choć nie tylko – korzystający z rozrusznika serca i przeróżnych ciekawych "wszczepów" Zbigniew Przyrowski żartobliwie nam bowiem udowodnił, że słusznie nazywa się cyborgiem. Opowiedział o początkach literatury fantastycznej w "Młodym Techniku" oraz o tych twórcach, którzy nie zaistnieli poza publikacjami w czasopiśmie. Przyrowski sprawiał wrażenie osoby bardzo energicznej, pełnej entuzjazmu i o żywym intelekcie, i to wszystko pomimo podeszłego wieku. Więcej nam potrzeba takich mecenasów dobrej literatury!

Podeszły wiek zwyciężył niestety z entuzjazmem Zbigniewa Przyrowskiego, ale ów zapisze się w historii polskiej fantastyki jako jeden z jej mecenasów. Zapisze się również w mojej pamięci.

Posted by Tellur at 19:45 0 comments

Subscribe to: Posts (Atom)